woensdag 2 oktober 2013

er valt altijd wel wat te beleven


Woensdag 2 oktober 2013
ontwaken in Kamares
KM 30096
N36°40’47.4” E22°31’19.6”

Niet veel bijzonders vandaag. We worden de laatste tijd automatisch wakker net voor zonsopkomst. Hoewel we niet met de kippen óp stok gaan lijken we er 's ochtends wel gelijkertijd mee áf te komen.
Een prachtige kleurige zonsopkomst vandaag. We schieten wat plaatjes (nee, de kleuren zijn niet bewerkt) en duiken na een kwartiertje toch de stok maar weer op cq het bed weer in...


Tegen de middag komt de wind weer flink opzetten. Het wordt ook aardig druk met campers. Als het hier zo vol komt te staan gaan we vrezen voor de politie.

Toch gebeurt er nog wat vandaag…
We zien in de verte ...een kleine motorboot komen aanvaren die recht op ons afstevent. Als hij vlakbij is begint de man te zwaaien en vaart zachtjes een stukje het strand op precies voor onze camper. De wat oudere man ...wenkt naar ons en steekt zijn rechterarm omhoog daarbij met de vinger van de andere hand wijzend naar een joekel van een vishaak in zijn onderarm!
Nou ja ‘joekel’, we zijn niet veel gewend natuurlijk als niet-vissers, maar gezien de afmetingen schatten we dat er toch een redelijke vis mee gevangen kan worden. De man heeft in ieder geval zichzelf er mee aan de haak geslagen.
Al gebarend denken we dat het de bedoeling is dat de man wil dat wij de haak eruit halen. Tja, nou is het nadat we het ding eens goed bestudeerd hebben niet zo ‘wat erin gaat gaat er ook weer uit’. Het is een soort van driepoothaak (zal vast een andere naam hebben) waarvan twee haakjes in de arm van de man zitten. Uiteraard hebben de haakjes weerhaken dus dat wordt effe lastig. De man gebaart iets van ‘gewoon eruit trekken’….
Ja ja….Ja ja….


Bij gebrek aan professioneel gereedschap vraag ik Monique een paar pincetten. Eén van de haken krijg ik zonder al teveel schade eruit. Ach, het zal effe pijn doen maar het is een stoere vent.
De tweede haak lukt niet. Gelukkig komt er ondertussen meer hulp van andere camperaars. Onze Duitse buur heeft een kleine punttang en een kleine kniptang. De Duitser is heel kordaat, duwt met de punttang de haak als ware het een hechtnaald iets verderop door de huid weer naar buiten zodat hij de weerhaak eraf kan knippen. Vervolgens kan de hele haak eruit. Goed gedaan. De visser weer helemaal blij. Onze Franse buurvrouw komt nog met wat alcohol en wil er een gaasje op plakken.
Ik denk dat het gezien de rauwigheid van de visser niet zo veel zin heeft. Ze begint ook nog over tetanus maar de Griekse visser vertrekt ondertussen al weer met zijn bootje, ons met de handen op zijn hart allerlei Griekse bedanken en goede wensen toeroepend.  Waarschijnlijk is het niet de eerste keer geweest dat hem zoiets is overkomen.
Zo, dat hebben we ook weer gehad.

We zonnen en lezen de rest van de dag en doen een handwasje. Ja, we hebben een druk bestaan.
De wind trekt ondertussen zover aan dat we de luifel maar weer indraaien voordat hij 20 kilometer verderop in Lakonia pas weer aan land komt.

Ik heb nog even ruzie met een paar nieuwe Franse achterburen. Die hebben een jonge herdershond die ze weliswaar aan een lijn hebben maar dan aan een hele lange lijn met aan het laatste stuk (bij zijn nek) een metalen ketting van een meter lang. Daarmee komt hij plotseling om de voorkant van onze camper kijken en beschadigt net niet de lak.
Monique is sowieso als de dood voor honden en wat mij betreft wil ik ze niet bij mij over de denkbeeldige vloer hebben.
Als je een hond hebt wil ik graag dat je beseft dat er mensen zijn die ze niet willen, die ze vies vinden of die er zelfs flinke angst voor hebben, zoals Monique.
Ik loop naar de Franse eigenaar die op het dak van zijn camper staat en zeg redelijk boos -   in het Engels -  dat hij zijn hond bij zich moet houden. Hoewel onze ervaring is dat Fransen zeer selectief Engels spreken en verstaan - maw als het hun uitkomt - lijkt hij mijn woorden plus uitdrukking behoorlijk goed te begrijpen. Hij mompelt wat, komt van het dak af en trekt zonder verder enig excuus te geven de hond aan de lijn terug.
Even later komt zijn vieze onverzorgde vrouw (ja sorry, ik ben boos) om de hoek van onze camper en blijkt enig Engels te kunnen. Echter geen “excusez moi” maar “it is a young dog, he just wants to play”.
“Well we don’t, so play with it yourself!”. Ik moet me inhouden om geen “f… yourself” te zeggen. Ja, ik kan soms best een beetje bot zijn.

Zo is het altijd wel wat.
Nou, het was weer een volle dag zeg.
Groeten
Woensdag 2 oktober 2013
overnachten in Kamares
KM 30096
N36°40’47.4” E22°31’19.6”


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen